Rozdział 116

 Po koncercie Jorge przyszedł do mnie i zaczął skakać z radości

J: Mamo ale super było, już wiem co chce robić! Chce być taki jak tatuś

V: Na pewno będziesz

Dan: Mamo a ja co będę robić? 

V: A co byś chciał?

Dan: Jeszcze nie wiem ...

L: Jeszcze masz czas na takie decyzję, nie martw się, a teraz zapraszam wszystkich na kolację w specjalne miejsce - wyszliśmy i pojechaliśmy prosto w miejsce gdzie zorganizowaliśmy przyjęcie dla Jorge. Na miejscu byliśmy po 40 minutach.Chłopaki pobiegli pierwsi i kiedy zaświecili światło wszyscy wyskoczyli i zaczęli śpiewać ,,STO LAT'' Jorge był szczęśliwy. Kiedy siedzieliśmy wszyscy przy stole gorzej się poczułam

V: Leon, chodź ze mną się przewietrzyć 

L: Coś się stało? 

V: Trochę mi źle, chcę wyjść - Leon dał mi rękę i wyszliśmy na wielki balkon, oparłam się o balustradę i oddychałam spokojnie, po chwili już było wszystko dobrze 

L: W porządku? Mam się martwić?

V; Nie, już jest okej tam jest za duszno 

L: To prawda, kochanie mam coś dla Ciebie - Leon wyciągnął z kieszeni niewielkie pudełeczko

V: A co to? 

L: Otwórz - wzięłam od niego pudełeczko i otworzyłam, w środku była przepiękna bransoletka z małym mikrofonem 

V: Jest piękna dziękuję Ci, ale z jakiej to okazji?

L: Niedługo mamy rocznicę ślubu, ale chciałbym już Ci to dać 

V: To skoro tak to ja też coś Ci dam, ale dopiero w domku 

L: Dobrze, ale wiesz że nie musisz mi nic dawać? Dałaś mi już piękne prezenty

V: Ale chyba najlepszy był motor co?

L: Nie

V: A co takiego?

L: Najpiękniejszym prezentem było to jak mi powiedziałaś że jesteś w ciąży i później urodził się Jorge, później Daniel, a teraz czekam sobie na kolejnego skarbka 

V: Leon, jesteś kochany- popłakałam się ze szczęścia, nie wiedziałam że Leon jest takim romantykiem, kiedyś też taki był ale z biegiem lat coraz mniej. Przez to że robiliśmy dwie różne rzeczy trochę oddaliliśmy się do siebie. Ja dalej prowadzę firmę z Fede i idzie nam coraz lepiej, ale Leon ma swoje trasy koncertowe, wiem też że niedługo wyjeżdża, ale nie od niego tylko od Fede i to przez przypadek się dowiedziałam.

L: Coś się dzieję? Masz dziwną minę 

V: Dlaczego mi nie powiedziałeś że wyjeżdżasz? 

L: CO? Skąd wiesz?

V: Dowiedziałam się przez przypadek. Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?

L: No już niedługo, Viola nie wiedziałem jak mam to powiedzieć

V: Czyli chciałeś mi powiedzieć jak już będziesz leciał tak? Leon wiem że lecisz za tydzień i nie wiadomo kiedy wrócisz...

L: No tak... ale to duża szansa dla mnie 

V: Najpierw ta, później inna. Leon ja niedługo rodzę wiesz? A Ciebie nie będzie przy tym?

L: Właśnie jest taka możliwość

V: Nienawidzę Cię. - popłakałam się i poszłam do środka od razu do łazienki, przybiegła za mną Ludmiła 

Lu: Viola co się stało? 

V: Leon wyjeżdża i wyobraź sobie że to jest dla niego ważniejsze niż ja i jego dziecko

Lu: Jak to? 

V: Powiedział że to dla niego duża szansa i nie wie kiedy wróci i że raczej go nie będzie jak świat będzie witać jego córka.. 

Lu: Co zamierzasz? 

V: Nie wiem Ludmiła... ale zranił mnie za bardzo... - Blondynka mnie przytuliła i postanowiła odwieść do domu. Jorge dobrze się bawił więc wrócił ze mną tylko Daniel. Kiedy leżałam w łóżku i płakałam przyszedł do mnie 

Dan: Mamusiu, co się stało?

V: Nic, kochanie 

Dan: Słyszałem Ciebie i tatę... rozwiedziecie się? tata nas już nie kocha?

V: Skarbie tatuś was kocha, a co ze mną i z nim nie jestem Ci w stanie powiedzieć, ale pamiętaj nie ważne co by się działo, tatuś was nie przestanie kochać. 

Dan: Mogę spać z Tobą? 

V: Jasne chodź - wdrapał się na łóżko i przytuliłam się do niego. 

Koło 21 przebudziłam się i poszłam do łazienki, usłyszałam że Leon rozmawia z kimś przez telefon 

L: Kotek wiem, niedługo będę, kiedy? Za tydzień, posiedzimy sobie razem trochę, pojeździsz po koncertach ze mną, będzie cudownie. Dobra pa muszę kończyć. - stałam jak wryta... to nie może być prawda... zdradza mnie. Łzy zaczęły napływać mi do oczu i w tej chwili Leon się odwrócił i mnie zobaczył 

V: Masz się natychmiast wynieść z tego domu i nie wracać

L: Viola, ale 

V: Koniec z nami... - Leon stał jak wryty, chyba się nie spodziewał że tak to wszystko wyniknie, nie chciałam go dłużej oglądać...

*2 MIESIĄCE PÓŹNIEJ*
Wczoraj trafiłam do szpitala z bólami, a dziś już trzymam na rączkach moją malutką córeczkę. Jest piękna i podobna do mnie, dałam jej na imię Martina. Co z Leonem? Jeszcze się nie rozwiedliśmy, dziś ma tu przyjechać i mamy porozmawiać. O właśnie wszedł do sali.

L: Zanim coś powiesz ja będę mówił i mi nie przerywaj. - kiwnęłam głowa na tak i słuchałam - to co słyszałaś to nie tak jak myślisz. Rozmawiałem wtedy z Stefani, to co usłyszałaś to była część palny mojego i Thomasa, zastanawiasz się pewnie o co chodzi więc tak Thomas od pewnego czasu podejrzewał Stefani o zdradę i poprosił mnie żebym ją sprawdził 

V: I nie mogłeś mi powiedzieć od razu? Czy teraz to wymyśliłeś?

L: Violetta po pierwsze nie denerwuj się a po drugie miałaś mi nie przerywać. Do niczego nie doszło pomiędzy mną a Stefani i jest tu Thomas - wszedł do mojej sali i zaczął tłumaczyć wszystko, jaka ja byłam głupia... 

V: Leon przepraszam.... ale mogliście mi powiedzieć wszystko. 

T: Nie sądziłem że to odkryjesz przepraszam Violetta, nie chciałem was skłócić ani nic z tych rzeczy. - później jeszcze porozmawialiśmy i Thomas wyszedł i zostałam sam z Leonem. Postanowiłam że mu wybaczę w końcu nic złego nie zrobił.

L: To gdzie ta ślicznotka co?

V: Zaraz powinni ją przynieść - i tak się też stało, chwilkę później pielęgniarka przyniosła moją małą kruszynkę- Leon poznaj swoją córeczkę, Tini poznaj swojego tatusia 

L: No i widzisz? Udało się 

V: Co takiego? 

L: Mówiłem że będziemy mieć córeczkę która będzie podobna do Ciebie i będę się chwalił że mam dwie piękne kobiety w domu. - uśmiechnęłam się i dałam Leonowi małą na rączki, wglądał uroczo, czułam w końcu się szczęśliwa i mam nadzieję że już tak zostanie bo kocham Leona ponad życie i nie chce go stracić. Mamy piękne dzieci, dom, firmę, przyjaciół, czego więcej chcieć od życia. Jest cudownie i chcę żeby tak zostało.