Rozdział 16

SPOTKANIE 

Wchodzimy właśnie do restauracji, Leon cudem pozwolił mi iść z tatą, ale że jest tutaj Ludmiła to nie boi się o mnie. Idziemy w stronę stolika i widzimy dwie postacie, jedna z nich to Nicolas, nowy wspólnik mojego taty a druga postać to jego syn, siedzi tyłem do nas więc nie widzę jego twarzy. 

- Nicolas witaj 

- Herman jak dobrze Cię widzieć, proszę siadajcie, poznajcie mojego syna Clement- Kiedy chłopak wstał i odwrócił się zamurowało nas... to nikt inny jak Alex, ten chłopak z ubogiej rodziny który walczył o stypendium.... 

- Alex? 

- Co chyba mnie z kimś pomyliłaś - powiedział zdenerwowany, popatrzyłyśmy na siebie z Ludmiłą i wiedziałyśmy co robić 

- Tato my wychodzimy 

- Co dlaczego? 

- Mamy swoje powody, przepraszamy - powiedziała Ludmiła i wyszłyśmy, nie mogę uwierzyć że nas tak okłamał, oczywiście w domu zadzwoniłam do Leona i wszytko mu opowiedziałam. On przyjechał po mnie i zabrał mnie do siebie. Miałam się nie przemęczać ale jakoś nie mogłam się powstrzymać i doszło pomiędzy nami do zbliżenia. 

RANEK
Przebudziłam się i było mi nieco chłodno, więc przytuliłam się do Leona i zasnęłam jeszcze. Obudziło mnie to jak ktoś wpadł do pokoju Leona. Byli to chłopacy, jak tylko Leon ich usłyszał to zakrył mnie solidnie kołdrą 

- Leon czemu nie odbierasz telefonu? - krzyknął Maxi 

- Yyy nie wiecie, tak jakoś 

- Chyba wpadliśmy nie w porę - powiedział Andres 

- Czemu tak myślisz? - zapytał go Maxi - przecież Leon po prostu śpi 

- No może i tak ale nie sam, nie widzicie ile tu damskich ubrań? 

- O matko Leon przepraszamy.. już wychodzimy widzimy się w studio - słyszałam jak powiedzieli i wyszli, ja wyszłam spod kołdry popatrzyłam na Leona a on zaczął się śmiać, więc również do niego dołączyłam. Po chwili zebraliśmy się i pojechaliśmy do mnie żebym mogła się przebrać. 

- Leon musimy powiedzieć reszcie o Alexie... 

- No pasowało by, ale może można by go najpierw wysłuchać?

- Nie wiem.. może masz rację ale boli mnie to wiesz? Tak mu pomagałam..

- Nie zadręczaj się tak tym co? - kiwnęłam głową na tak i wtuliłam się w niego. Miałam ochotę go pocałować ale do mojego domu weszli nasi przyjaciele 

- O Leon ty już tutaj? - zapytał zdziwiony Maxi

- Co znaczy już? - zapytała Fran

- Jeszcze godzinę temu byliśmy u niego no i ten 

- Co w tym dziwnego?

- A co się stało? - zapytałam zaciekawiona, chciałam trochę wkurzyć Leona bo wiem że teraz dziewczyny będą się go wypytywać o wszystko 

- No bo wpadliśmy do Leona i zastaliśmy go no nie samego - powiedział Andres 

- O proszę, Verdas ma jakąś dziewczynę - popatrzyłam na niego i zaczęłam się uśmiechać, widziałam tą złość w jego oczach, wiem że mam teraz duże kłopoty... 

 

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ

Siedzieliśmy cały czas u mnie, powiedziałam wszystkim razem z Ludmiłą całą prawdę o Alexie... nikt nie mógł uwierzyć że ktoś może tak oszukać.  Nikt się wtedy nie zastanawiał dlaczego wybrał taką drogę, nic nie usprawiedliwia tego co zrobił. 

- Cześć - usłyszeliśmy po chwili za plecami 

- Alex, a nie chwila Clement - powiedział wściekły Leon

- Tak wiem jesteście wściekli, ale chcę się wytłumaczyć - powiedział spokojnie 

- Masz 5 minut - powiedział Diego 

- Mój tata nie chce słyszeć o śpiewaniu ani tańczeniu, chciał żebym został ekonomistą - zaczął tłumaczyć, zaczęłam go rozumieć, pamiętam ja też oszukiwałam tatę, ale nigdy nie oszukałam przyjaciół i nie podawałam innego imienia 

- Oszukałeś nas wszystkich, Violetta załatwiała Ci stypendium, a ty mogłeś sam sobie opłacić studio - powiedziała już widać że zła Francesca 

- Przepraszam was za to może kiedyś mi wybaczycie... 

- Clement posłuchaj - zaczęłam - popełniłeś wielki błąd, ja kiedyś miałam tak jak ty, moja mama zginęła w wypadku jadąc na koncert i po tym mój tata nie chciał słyszeć o niczym związanym z muzyką. Kiedy wróciłam tutaj okłamywałam go i chodziłam do studia, ale nigdy nie zmieniłam imienia i nie udawałam kogoś innego... - mówiłam to już prawie płacząc - pomogłam Ci, a ty nie byłeś w stanie powiedzieć nam prawdy - powiedziałam to i już się rozpłakałam, Leon objął mnie jedną ręką i wtulił w siebie 

- Wyjdź lepiej już - powiedział do niego Leon, a Clement zrobił jak mu kazał. - Violetta już uspokój się proszę - powiedział Leon patrząc na mnie 

- Przepraszam ale zawsze jak przypominam sobie o mamie i tym wszystkim to chce mi się płakać.

- Oj Viola - powiedziała Ludmiła i również mnie przytuliła, w sumie to wszyscy mnie przytulili, zaśmialiśmy się już po chwili i poćwiczyliśmy jeszcze do występu.

 

 

 

Minął już tydzień i coraz bliżej jest nasz występ na koniec semestru. Chodzę na próby, śpiewam i tańczę, oczywiście Leon jest ze mną wszędzie, to aż dziwne że nikt się nie domyślił że jesteśmy razem. Chociaż nie mają powodów żeby tak myśleć po tej akcji z chłopakami u niego w domu. Siedzę właśnie na moim parapecie i coś tam sobie nucę. 

- Cześć kochanie - usłyszałam nagle - gotowa jesteś? - Leon, jak zawsze punktualny 

- Oczywiście że tak, ale dziś sobota 

- No tak, dlatego Cię gdzieś zabieram 

- A gdzie?

- Do domu mich rodziców za miastem, będziemy tam sami 

- Hmmm no nie wiem czy się zgodzę - zaczęłam się z nim droczyć 

- Okej to wezmę chłopaków 

- Ej no nie, już zaraz się pakuję - powiedziałam i wzięłam kilka rzeczy i ruszyliśmy w drogę. Strasznie lubię tam być, widzę całe miasto i mogę tak wpatrywać się godzinami. 

- Widzę że jesteś szczęśliwa 

- I to bardzo, uwielbiam to miejsce - odpowiedziałam jak już dojechaliśmy - a nasi przyjaciele nie będą niczego podejrzewać? 

- Nie, powiedziałem chłopakom że jadę do mojej dziewczyny i nie będę dostępny

- Sprytny, ja też muszę coś wymyślić 

- Powiedz że poleciałaś do babci do Madrytu na weekend i po sprawie jak ktoś będzie pytał 

- Jesteś genialny - powiedziałam i cmoknęłam go w policzek - a teraz wybacz idę na basen - powiedziałam szczęśliwa i w drodze na basen zrzucałam z siebie ubrania, przed basenem byłam już w stroju kąpielowym i tylko wskoczyłam, to będzie cudowny weekend  

 

PONIEDZIAŁEK 

Przyjechaliśmy do studia w zasadzie prosto z domku rodziców Leona, nikt nie widział na szczęście że wysiadamy z jednego auta, weszliśmy do studia i każdy na nas dziwnie patrzył 

- Co się stało? 

- Gdzie wy macie telefony?! - krzyknęła Fran 

- Nooo chyba mam w torebce 

- A mój jest wyładowany - powiedział Leon 

- Widać. 

- A co się stało?

- Próbujemy się do was dodzwonić od wczoraj. Pablo chciał nas dziś widzieć wcześniej 

- No to nie czekajmy tylko chodźmy - powiedziałam i weszliśmy do sali gdzie czekał na nas Pablo 

- Witajcie dzieciaki - kiedy zaczął zwróciłam uwagę że są tutaj wszyscy, Pablo, Angie, Gregorio i mój tata - nie mam dla was zbyt dobrych wieści, ale to może Herman wam powie 

- Tak, powiem... nie jestem pewien jak wam to przekazać ale spotkałem się ostatnio z Nicolasem i powiedział mi że chce sprzedać studio 

- No to co za problem żebyś je kupił? - zapytałam taty 

- Nicolas nie chce mi go sprzedać.. Więc niestety ale musicie wiedzieć że na dniach możemy dostać informację o sprzedaży 

- Ale co z koncertem?

- Niestety nie możemy go zrealizować... bardzo nam przykro dzieciaki - powiedział Pablo - idźcie teraz do domów widzimy się jutro - nie mogę uwierzyć chyba z resztą tak jak każdy, wszyscy rozeszli się do domów, umówiliśmy się później żeby obgadać tą cała sprawę. 

Spaceruję właśnie po parku kiedy przez przypadek wpadłam na Gery 

- Przepraszam nie zauważyłam Cię 

- Zrobiłaś to specjalnie ! - krzyknęła nagle

- Co? Nie, po prostu się zamyśliłam 

- Daruj sobie, mnie tak łatwo nie zwiedziesz

- O co Ci chodzi Gery?

- Nie wiem co Ci wszyscy ludzie w Tobie widzą - rzuciła i odeszła... teraz już wiem że mnie nie lubi, ale co ja jej zrobiłam.. Kiedy szłam tak dalej zobaczyłam w oddali znajomą sylwetkę podeszłam bliżej tej osoby i nie mogłam uwierzyć w to co widzę 

- Thomas? 

- Violetta?